Kalkulator BMI

Wzrost: cm
Waga: kg

Głodówka lecznicza

glodowka lecznicza

„Pod pojęciem „głodówki” należy rozumieć dobrowolną rezygnację człowieka z przyjmowania wszelkiego pożywienia, a w szczególnych przypadkach również wody, na określony czas, w celu oczyszczenia organizmu, uwolnienia się od choroby lub doskonalenia duchowego. Maksymalny czas głodówki nie powinien prowadzić do wyniszczenia organizmu i wystąpienia nieodwracalnych zmian”. G.P. Małachow

Wykorzystanie postu leczniczego w terapii chorób układu krążenia, oddechowego i pokarmowego po raz pierwszy zaproponowano na Ukrainie. Metodyka zalecana jest dla lekarzy odnośnych specjalizacji oraz dla dietetyków. Doświadczenie światowe wykazuje, że realna droga walki z szeregiem „chorób cywilizacyjnych” polega nie tylko na farmakoterapii, lecz także na wprowadzeniu zdrowego stylu życia, którego częścią składową jest post.

Farmakoterapia współczesna nie jest (niestety) ukierunkowana na wykorzystanie znacznych możliwości rezerwowych organizmu, procesów autoregulacji i pobudzenie naturalnych reakcji samoleczenia organizmu. Na odwrót, wiele farmaceutyków przeznaczonych do zahamowania procesu patologicznego ujemnie wpływa na naturalną odporność organizmu i mechanizm zdrowienia. Różne objawy uboczne oraz powikłania alergiczne, jakie wynikają pod działaniem farmakoterapii, dyktują konieczność wprowadzenia niefarmakologicznych metod leczenia, w tym i postu, co do którego istnieje już wieloletnie doświadczenie stosowania – z pozytywnym wynikiem.

Post, jako metoda leczenia, prowadzi do mobilizacji wewnętrznych naturalnych sił samoleczenia organizmu.

Przygotowanie do postu Okres ten zaczyna się jeszcze na etapie przedlekarskim. Podstawowym zadaniem tego okresu jest uzyskanie pozytywnego nastawienia do leczenia drogą prowadzenia rozmów. Osoba, dobrze przygotowany pod względem psychologicznym, znacznie lepiej znosi okres postu. Jasne wyobrażenie istoty metody, wiarygodnego efektu, możliwych reakcji ubocznych i szczegółowej metodyki prowadzenia leczenia – to gwarancja sukcesu.

Jak długo powinien trwać post? Długość okresu poszczenia ustala się indywidualnie, przeważnie w granicach dwóch-trzech tygodni. Zależy to od wieku, stanu odżywienia pacjenta, rozpoznania zasadniczego, charakteru chorób towarzyszących i innych przyczyn.

Objawy niekorzystne w czasie postu? Większość chorych dobrze znosi okres poszczenia, szczególnie gdy byli dobrze psychologicznie przygotowani do kuracji.

W pierwszych 2-3 dniach poszczenia możemy zaobserwować nudności, ból głowy, zamroczenie, nieprzyjemne odczucia w nadbrzuszu. Po 2-3 dniach stopniowo znika apetyt, występuje zanik perystaltyki.

W okresie poszczenia chorzy niekiedy mogą odczuwać słabość w nogach, obniżenie nastroju, parestezje (przeczulicę) w różnych okolicach ciała. Powodem tego jest pojawienie się we krwi produktów niepełnej oksydacji produktów przemiany tłuszczowej, obniżenie poziomu glukozy i zasobu zasad krwi.

Stan chorych zaczyna się poprawiać od 3-4 dnia kuracji, a szczególnie po przełomie kwasiczym (5-9 dzień). W tym czasie normalizuje się ciśnienie tętnicze, zmniejsza się częstość napadów dusznicy bolesnej, na ogół odpada potrzeba stosowania leków.

Jaką wodę powinniśmy pić w czasie postu, w jakich ilościach? W przebiegu całego okresu poszczenia pacjentom zaleca się picie wody w ilości nie mniej niż 1-1,5 litra na dobę [Niemcy zalecają 2-3 l]. Wodę zaleca się zwyczajną studzienną, źródlaną albo mineralną. Biorąc pod uwagę brak podaży witamin i mikroelementów z produktami żywnościowymi, można codziennie przyjmować preparaty wielowitaminowe w połączeniu z mikroelementami, a także dodatkowo wprowadzać sole potasu w celu profilaktyki hipokaliemii.

Aktywność fizyczna, a post? Na czas poszczenia pacjentom zaleca się specjalny tryb życia – codzienne spacery na świeżym powietrzu nie mniej niż 6-7 godzin, z przerwami na odpoczynek. Uwzględniając pogodę, przy obniżeniu temperatury powietrza, zwłaszcza w zimie, zaleca się ubierać się cieplej, ponieważ w tym okresie pacjenci mają podwyższoną wrażliwość na zimno.

Leki, a post? Na cały okres poszczenia odstawia się leki. W razie potrzeby niektóre z nich stosuje się, ale w ilości połowy dawki (decyzje podejmuje indywidualnie lekarz prowadzący).

Wychodzenie z głodówki To stopniowe przejście z odżywiania wewnętrznego na zewnętrzne. W tym czasie należy koniecznie trzymać się dwóch ważnych zasad: 1.Nie jeść zbyt wiele, 2.Dobrze przeżuwać jedzenie, 3.Powstrzymać nadmierny apetyt,

Długością okres odbudowy dorównuje okresowi poszczenia, choć niekiedy może go przewyższać. Chory jeszcze przed rozpoczęciem leczenia powinien wiedzieć, że przy niedotrzymaniu diety okresu odbudowy mogą wyniknąć poważne powikłania.

Okres wychodzenia z głodówki jest ściśle indywidualny. Zależy ono od wielu czynników: długości okresu poszczenia, istnienia chorób towarzyszących, przebiegu choroby podstawowej i indywidualnych cech pacjentów.

Przeciwwskazania do podjęcia głodówki leczniczej?

  • Kacheksja, znaczne wyniszczenie organizmu.
  • Przewlekła niewydolność nerek i wątroby.
  • Ciąża i okres karmienia piersią.
  • Ostre stany, w których niezbędna jest pilna pomoc lekarska.
  • Cukrzyca insulinozależna [cukrzyca II. typu nie jest przeciwwskazaniem]
  • Ostre choroby zakaźne
  • Dzieci w okresie dorastania
  • Brak zaufania pacjenta do proponowanej metody leczenia.

„U podstaw każdej choroby leży jej przyczyna, której nie usunie żaden lek. Głodówka jest drogą do dobrego zdrowia i długowieczności”.

Głodówka to forma terapii, zaliczanej do najskuteczniejszych i najbardziej nieszkodliwych, pod warunkiem prawidłowego stosowania”.

„Lecznicza głodówka” – MAŁACHOW Giennadij

Ważne! Osoby chętne do skorzystania z głodówki leczniczej prosimy o przyjazd z aktualnymi wynikami badań – nie starsze niż 2-tygodnie.

Materiały do pobrania:

 © Copyright 2011, Wczasy dla seniorów - VillaCarpatia.pl Design: TomaszHaracz.com
  • Facebook